Dag 3 - 2 April - The Love Boot

Vanmiddag om 3 uur inchecken, dus nog alle tijd, effies wakker worden dan ontbijtje en langzaam richting de cruise-kade in Fort Lauderdale. Samen met Els en Derck bij de Denny’s de magen gevuld. Hello, “I am …..(serveerstersnaam weet ik niet meer)…. and I am your server”, het ons welbekende riedeltje in de restaurants van Amerika. Ieder van ons zijn wensen kenbaar gemaakt op een ludieke manier, waardoor waarschijnlijk de goedlachse lady enigszins in de war werd gebracht, want een dubbel portie Hashbrown was net iets te veel van het goede en wie kreeg dit weer op zijn bord? juist ja hij dus. “Wilt u de rekening splitsen of samen betalen”, “Doe maar splitsen dan das makkelijker, “Ok”, en terwijl ze mij lachend aankeek en wijzend naar Els, “Do you belong to each other?“, waarop mijn antwoord, alsof het geprogrammeerd was, “No, no. I don’t wanna belong to her”. Ik kon nog net op tijd wegbukken. The lady lachte en raakte vervolgens weer in de war met de bestelling. 

Zo de energy was weer op een hoogstaand niveau gebracht en de midlife Lapmobile was weer voor ons in ’t zicht. De borden wezen ons richting return rental cars. Netjes achter elkaar in een rij in gegleden (amerikaanse auto’s rijden niet maar glijden over de weg), Ook hier weer een lachend manneke met een scan apparaat, die onze auto’s doorzocht op gebreken e.d.. Zo dat hadden we weer achter de rug. “ Heeft u al een bonnetje gehad van iemand?” vroeg het van donker uiterlijk voorziene manneke. “Hoe bedoeld u dat?”, “Wel uw wagen staat al afgeboekt op 4 minuten eerder”. Dat ga je me niet vertellen he. Niemand scant de wagen en hij is al afgeboekt, maar geen bewijsje in onze handen? Dit kan niet waar zijn. “Komt u maar even mee dan gaan we even in de computer kijken hoe dat zit. Tuuuurlijk, zal niet zo zijn. Tis niks dat we met anderen een cruise gaan maken maar alles loopt weer verkeerd :-) Bij de kassa, kwamen we er achter dat er zelfs zo maar uit het niets nog eens extra 50 dollar van de rekening was afgeschreven en waarom? Kent u Joost ook, welnu die wist het ook niet. Na even wat heen en weer gepraat is uiteindelijk toch die 50 er af gehaald en hadden we een bonnetje van 3 - 4 minuten eerder dan dat we de auto hebben ingeleverd. 

Hoppa snel naar de bus. Bussie komt zo hebben ze in Amerika ook niet altijd van gehoord. De rij groeide en groeide. We hadden 1 voordeel, we  stonden buiten en het was niet echt warm maar meer bloedheet. Er was een deur naar de centrale rent a car hal. Els liep naar de deur, zo eentje die ziet dat je er aan komt en dan spontaan voor je opzij gaat. Ze bleef daar staan zodat we buiten ook wat airco hadden. Slim he. De korte trip naar de cruise-kade was eigenlijk best een lange trip te noemen, het was behoorlijk druk. Tja 3500 man aan boord is geen katteplas. De bagage uitgeladen aan weer goed lachse mannetjes die bijna smeekten om een fooitje. Geen punt, Ania haalde spontaan een briefje uit haar zak en drukte dat zo’n kereltje in zijn handen. Mijn camera stond toevallig in zijn richtig opgesteld en vereeuwigde zijn blijde doch verbeten gezicht. Terwijl hij het briefje tegen het licht hield en mijn lens ermee wilde bevruchten zag ik dat Ania de man geheel had verblijd met een geheel in haar onschuld rijkelijke bedrag van 1 dollar. ik hab daar nog maar niets van gezegd doch later aan boord voorzichtig medegedeeld dat ze iets aan de karige kant was geweest haha. 

Wij aan boord van een kolos met als titel cruise schip en tja als je dit voor het eerst meemaakt zijn de indrukken die je opdoet wel heel erg … zeg maar kolossaal. Ania had op de site van de rederij gelezen dat er een webcam ergens op de kade stond zodat men wereldwijd het schip kan zien vertrekken. De famiie was ingelicht hierover alleen hoe maak je jezelf bekend op zon gigant. Een oranje doek bracht uitkomst, terwijl Ania met whatsup kontakt had, stonden Els en ik onszelf al wapperent uit te sloven alsof we vertroken en nooit meer terug zouden keren. Het had wel resultaat want de andere kant had een flimpje gemaakt en ja hoor de oranje vlek was op het schip ontdekt. 

De haven achter ons gelaten kregen we dus nu een rondleiding van de Lapjes. Ooooo, myy, goood, de kilometers die ik gelopen heb om dit schip te ontdekken en het aantal trappen wat ik beklommen heb, pfffft, niet meer te tellen. Toen we bij de balie onszelf in boekten was er natuurlijk ……ja u raadt het al weer iets niet in orde. Na een ijverig boeking thuis nog in Nederland via internet (dit werd ook weer aanbevolen) bleek hier weer even niets bekend te zijn. De wederom lachende balie medewerker, die gezien zijn leeftijd dit als bijverdienste deed, want de man was al aardig richting de eeuwige velden aan’t gaan, gaf aan dat we maar even aan boord naar de servicedesk moesten gaan, dan kwam het wel in orde. Op mijn vraag of het schip nog in reparatie was omdat men buiten bezig was met een hoogwerker bij de romp, gaf hij wel een adrem antwoord. “ Yes sir, I think she is still leaking:-)”. 

Wel zo gezegd zo gedaan, tijdens onze Lapcursie, kwamen we natuurlijk langs deze desk en dus maar even in de lange rij gaan staan. De rij was van dusdanig lengte dat we deze desk maar als klaagmuur hebben omgedoopt. Ook hier konden ze niets voor ons doen. Want en dat geldt inmiddels all over the world, als je iets online doet dan blijft dit online en is de realiteit verleden tijd. om 4 uur midday werd een dril gegeven, want je moet toch weten dat je overboord moet springen als die varende wolkenkrabber als duiboot gaan dienen. Er zijn diverse verzamelplaatsen, want 3500 man tegelijk instrueren is ook weer wat veel. maar de organisatie is wat dat betreft prima geregeld. Alle plaatsen startten tegelijk met de instructie geleid door de brug. 

In de avonduurtjes hebben we in 1 van de vele theaters aan boord een welkomstspeech gekregen onder begeleiding van een komiek die het wel erg goed deed. De tegenstellingen van man en vrouw in de maatschappij. Er werd ook gepeild wat zon’ beetje de gemiddelde leeftijd van de opvarenden was. Wilt u het weten? liever vertel ik het niet, maar goed omdat er zo op wordt aangedrongen zal ik een tipje van de bekende sluier optillen. De reizigers van de Titanic zijn er zelfs op dit moment nog jong bij vergeleken. De avond werd afgelosten met het nodige “vrije snoepen en drinken”, we waren weer aan een slapie toe.